بررسی دقیق پلی وینیل کلراید یا پی وی سی

بررسی دقیق پلی وینیل کلراید یا پی وی سی

پلی وینیل کلراید که با نام های پی وی سی (PVC)، وینیل، کلرواتین همو پلیمر، کلرواتیلن همو پلیمر نیز شناخته می شود، اولین بار درسال 1835 توسط فیزیکدان و شیمیدان فرانسوی هنری ویکتور ریگنالت (1810-1878) به طور اتفاقی کشف شد. دسته بندی های زیادی از جمله تجهیزات آبیاری و سم پاشی از این ماده اولیه استفاده زیادی می کنند.

در ادامه این مطلب با پلاستجو همراه باشید تا به بررسی دقیق و کامل پلی وینیل کلراید یا همان پی وی سی معروف و کاربرد های آن بپردازیم.

روش تولید پی وی سی 

این ماده برای بیش از یک قرن اهمیت چندانی نداشت، تا در سال های (1931- 1926)، والدو سیمون (1898-1999) شیمیدان شرکت بی اف گودریچ با کشف خواص این ماده، راه های جدیدی برای استفاده از این ترکیب یافت. با کشف سیمون این شرکت موفق به تولید انواع مختلفی از محصولات پلی وینیل کلراید در اکثر فرم های موجود شد.  این ماده با فرمولاسیون های متنوع به رنگ ها و اشکال مختلف مانند ورق، فیلم، الیاف و فوم به راحتی ساخته می شود.

بررسی دقیق پلی وینیل کلراید یا پی وی سی

پلی وینیل کلراید از شکسته شدن باند دوگانه ی منومر وینیل کلراید (CH2=CHCl) طی پلیمریزاسیون سوسپانسیونی (تعلیقی) یا امولسیونی و در حضور یک آغازگر تولید می گردد. در آزمایش های اولیه توسط ریگنالت از نور خورشید به عنوان آغازگر استفاده شده بود. دانشمندان شیمی بعدهای انواع مختلفی از مواد شیمیایی به عنوان آغازگر پرکسید (ترکیباتی با پیوندهای اکسیژن-اکسیژن (-O-O-)) با قابلیت شکستن باندهای دوگانه کشف کردند. بنزیل پراکسید (C6H5CO-O-O-C6H5CO) یکی از پرکاربردترین نوع از این آغازگرها محسوب می شود.

کاربرد های پلی وینیل کلراید

این ماده سومین محصول پلاستیکی رایج در آمریکا بعد از پلی اتیلن و پلی پروپیلن محسوب می شود. حدود 7 بیلیون کیلوگرم (15.7 بیلیون پوند) پلی وینیل کلراید در آمریکا در سال 2006 تولید شد که از این مقدار حدود سه چهارم به صورت سخت و غیر قابل انعطاف و یک چهارم بقیه با افزودن مواد نرم کننده مانند انواع فتالات ها به صورت انعطاف پذیر ساخته شد. با جایگزینی این ماده با مواد قدیمی مورد استفاده در صنعت ساختمان سازی مانند خاک رس، سیمان، و چوب به علت ارزان بودن، سبکی و مقاوم در برابر نور خورشید، حدود 75 درصد از پلی وینیل کلراید سخت تولیدی (نیمی از آن در آمریکا تولید می شود) جهت مصارف ساختمان سازی مانند ساخت نمای ساختمان، پنجره ها، لوله و اتصالات، کابل های برق، سقف و عایق کابل ها و سیم ها استفاده می شود.

پلی وینیل کلراید انعطاف پذیر جهت تولید الیاف و فیلم برای کاربردهایی مانند لباس، اثاثه و لوازم داخلی، بطری های پلاستیکی، تجهیزات پزشکی، اسباب بازی های سبک و فیلم های بسته بندی مورد استفاده قرار می گیرد. بعضی از تجهیزات پزشکی شامل کیسه های نگهداری خون و دیگر مایعات، دریچه های قلب مصنوعی و لوله های مورد استفاده در دیالیز کلیه از پلی وینیل کلراید تولید می شوند. تولیدکنندگان خودرو از این ترکیب برای لوازم داخلی اتومبیل، سیم کشی موتور، کفپوش اتومبیل، چسب و داشبورد استفاده می کنند.

خطرات پلی وینیل کلراید

محصولات تجاری و خانگی حاوی پلی وینیل کلراید به عنوان تهدیدی برای انسان محسوب نمی شوند. با این حال سوالات در مورد خطرات محیطی احتمالی حاصل از فرآیندهای تولیدی محصولات حاوی پلی وینیل کلراید و در نهایت دفع آنها رو به افزایش است. برای مثال پلی وینیل کلراید از وینیل کلراید که ماده ای سمی و سرطان زا است ساخته می شود. افرادی که با وینیل کلراید در کارخانجات تولیدی کار می کنند در معرض خطر ابتلا به سرطان کبد هستند. همچنین وینیل کلراید از گاز کلراید که گازی سمی است تشکیل می شود و سلامتی افرادی که با این ماده کار میکنند را به خطر می اندازد.

بررسی دقیق پلی وینیل کلراید یا پی وی سی

برخی ازکارشناسان بهداشت محیطی معتقدند که پس از مدت کوتاهی استفاده از محصولات ساخته شده از پلی وینیل کلراید مانند تجهیزات داخلی اتومبیل، احتمال آزاد شدن گاز های سمی و سرطان زا در هوا وجود دارد.

در نهایت دفع و تخریب ترکیبات حاوی پلی وینیل کلراید به علت آزاد شدن گاز هیدروژن کلراید در جو که یک گاز سمی و خفه کننده است مشکلات محیط زیستی ایجاد میکند. با افزایش نگرانی ها در مورد خطرات بهداشتی و محیط زیستی این ماده، برخی از سازمان های دولتی در اروپا محدودیت هایی را در مورد استفاده از محصولات PVC به وجود آورده اند. گروه زیست محیطی صلح سبز (گرین پیس) خواستار ممنوعیت جهانی تولید پلی وینیل کلرید به علت آزاد شدن ماده سمی دیوکسین (البته در مقادیر بسیار کم) به عنوان یک فرآورده جانبی تولید این ماده شده است.

نظرات کاربران بدون دیدگاه